Yaşamımda önce sevmeyi öğrendim; çünkü sevdikçe kendimi tanıyabildiğimi gördüm.
Bağışlamanın ne olduğunu anladım ve bağışlamanın bana yeni dostlar kazandırdığını gördüm.
Birgün geçmişime baktığımda pişmanlığımdan üzülmediğimi gördüm; bunları ben yaşadım çünkü...
Birisini anımsamanın, aslında küçük bir telefon görüşmesi denli kolay olduğunu biliyorum artık.
Aslında bana değer veren kişilerin çok yakınımda olduklarını, fakat gözlerimin hep uzaklarda olduğunu anladım.
Birisini kırdıktan sonra özür dilemenin aslında beni ben yaptığını anladım.
“Sen benim için önemlisin” diyebilmenin, verebilecek en büyük armağan olduğunu anladım. Kıyıda yürür ve düşünürken birinin de beni düşündüğü duygusu, beni sevindiriyor.
Mutlu olmanın, aslında bir kedinin güzel bir anını yakalamak denli kolay olduğunu anladım.
Kaçırdığım olanakların, bana aslında yeni olanaklar yarattığını gördüm.
Yıldızların benim için parladığını görmeyen gözlerimin, gün geldi yaşamımdan kayan yıldızların gömüldüğü geçmişi unutması gerektiğini anladım.
Gözlerin, sözcüklerden daha önemli olduğunu ve yalan söyleyemediklerini biliyorum.
Yaşamımda, yanımda görmek istediklerimi yanımda göreceğim; çünkü onların bana değer verdiklerini biliyorum.
23-02-2008, 10:41
Biliyorum, Yaşıyorum...
Normal
