Teneke

Gerçekten de şöyle dönüp geriye bir bakınca, çocuklar ve devlet büyükleri üzerine bir düşününce; Atatürk'ten sonra çocuklarla arası çok iyi olmuş başka bir lider görmek çok zor. Atatürk tüm içtenliği ile çocuklarla zaman geçirmiş, bundan mutlu olmuş bir lider. Atatürk çocukların yarının büyükleri olduğunun bilincindeydi. Bunun için onların eğitimine, gelişimine çok özen gösteriyordu. Hayatı boyunca evlat edindiği çocuklardan dolayı bunu çok iyi anlıyoruz.

Atatürk’ten sonra gelen hiç bir cumhurbaşkan, başbakan veya bir asker bir çocuğu elinden tutup da resim sergisi gezmeye götürmedi.
Hiç bir cumhurbaşkanı veya başbakan çocuğu protokol sırasının en önüne oturtmadı.
Hiçbir cumhurbaşkanı bir çocuğu salıncakta sallamadı. Bir çocuğu taşıttan kendi elleriyle indirmedi. Bir yabancı konukla birlikteyken yanına çocuk almadı. Bir yetişkini dinlerken gösterdiği ciddiyetle dinlemedi. Onlarla birlikte denize girmedi, objektiflere poz vermedi. Onlarla gezintilere çıkmadı. Onlara el öptürtmemezlik yapmadı.
Tüm bunlar bir yana, 1938’den itibaren bu ülkede yetişkin insan-çocuk insan dostluğu, arkadaşlığı diye bir şey kalmadı.
Yine oysa, sadece kendi tarihimizde değil, dünya tarihinde dahi çocuklara Atatürk ölçeğinde önem ve değer veren, onları Atatürk kadar ciddiye alan bir başka kimse yok. Bunun böyle olduğu yüzlerce fotoğrafla/belgeyle sabittir.
Türkiye’nin özellikle batılı ülkelerdeki imajını düzeltecek başlıca faktör, Atatürk’ün çocuklara gösterdiği inanılmaz derecedeki olağanüstü ilgidir. Özellikle dünyanın içinde bulunduğu bugünkü sevgisizlik çağında, insanlık barışına hizmet edebilecek en etkili sevgi ve barış mesajı, Atatürk-çocuk arkadaşlığından başkası değildir.
Atatürk’ün beynindeki çocuk imgesinden, gönlündeki çocuk sevgisinden en iddialı Atatürkçülerimizin bile haberi yok. Bir ulusal günün onlara armağan edilmesinin taşıdığı anlamdan öte bir şey bilmiyorlar.

Oysa Atatürk’ün çocuğa beslediği sevgi ve onun görüş ve düşüncelerine gösterdiği saygı, verdiği değer, onlarla kurduğu arkadaşlık tam bir fenomendir. Türkiye bunun farkında değil. Bir tür koşullanma ve moda olagelen ucuz ve kolay Atatürkçülük; ondaki duygu ve bilinç derinliklerini anlamamıza engel oluyor.

O büyük insanı sadece İstiklal Harbi ve devrimleriyle ilgili bir fenomen sanıyoruz. Oysa o insanın en ileri büyüklüğü çocuklara verdiği değerde tecelli etmiştir. Başka ülkelerin de millî kahramanları olmuştur ama, çocuklarla ilgili bir fenomen başka hiç bir ülkeden çıkmamıştır. Ama bunun da farkında değiliz. Hakkında yazılmış binlerce kitap içinde bu konuda yazılmış kitap sayısı beşi bulmuyor. Onca Atatürkçü Düşünce Derneklerinden dahi bu konuda değil bir çalışma, bir araştırma, bir teşvik bile görülmüş değildir. Çünkü onlar da işin farkında değiller.
Türkiye’nin markası, Atatürk’teki çocuk sevgisi ve onun çocuğa verdiği değer olmalıdır. Eşsiz bir örnektir. Ama o büyük insanın çocuklara yaklaşımını bu ülkenin anne babaları ve öğretmenleri bile örnek almıyor ki başkalarına örnek gösterilebilsin...

Sanki ”hepiniz bir tarafa, çocuklar bir tarafa” der gibi gururla ve emin adımlarla yürüyor... Şu kareyi bir de Atatürk’ün yerine gelmiş-geçmiş diğer cumhurbaşkanlarımızdan birini koyarak hayal eder misiniz, lütfen?...

Çocuklar, bugün hangi cumhurbaşkanının yanına hem de bu kadar rahat kıyafetlerle yaklaşabiliyorlar? Değil cumhurbaşkanının veya başbakanın, bir bakanın yanına bile yaklaşmasına izin verilir mi? Buna izin verilmemesi büyüklük müdür, küçüklük mü? Atatürk, küçük adam mıydı yoksa?...

Burası Dolmabahçe Sarayı... Arkada yerli ve yabancı konuklar... Önde ise Atatürk ve Ülkü... Çocuk uğruna resmî konuklarını bile bekletiyor. Hem de ayakta bekletiyor. Çocuk sevgisi ve ona gösterdiği ilgi her şeyi sollayıp geçmiş. Ne kadar ayıp, değil mi? Atatürk de bu işleri hiç bilmiyormuş, doğrusu... Başkan Clinton, deprem günlerindeki Türkiye ziyaretinde bir çocuğu kucağını alıp sevdi diye dünya medyasında günün konusu olmuştu... Atatürk-çocuk ilişkisinin daha bizler farkında değiliz ki dünyanın haberi olsun...


...