Manitu

Asla unutmayin ki; her isimizde, her tavrimizda, her uygulamamizda içimizdeki; en güçlü tanik, vicdanimizdir.

Vicdan

Vicdan kendi kendimizi suçlayabilme, sorgulayabilme ve gerektiginde kendimize savas açip, taniklik edip, ceza verebilme üstünlügüdür. Akil ve vicdanimizin bize gösterdigi yol ile egomuzun ve dizginlenememis duygularimizin istekleri arasinda zaman zaman seçimler yapmak, çatismalara göz yummak durumunda kaliriz.

Çogu zaman da egomuzu ve duygularimizi kayirmak gibi bir aliskanlik içinde olmaktan da geri kalmayiz. Oysa bedene ve akila ne denli muhtaçsak, iç dünyamiz ve huzurumuz için vicdana da o denli ihtiyacimiz vardir. Aslinda tüm bunlar biraz bilgi, biraz sorumluluk ve biraz da deneyimle birlestirilirse kusursuz sonuçlarin alinmasi her zaman olanaklidir.

Gerçekte insanin egosu, güzel duygularin düsmani degildir. Herseye karsin küçük bir çaba göstererek, egiterek onu dost yapabiliriz. Vicdan, insani hep dogruya ve güzele götüren acimasiz bir yönetici ve yönlendiricidir.

Öyle ya da böyle, her gün gelismekte olan sezgi ve duygularimizin etkisi altinda daha anlasilir ve berrak duruma gelen güncel olaylarin rengi ve tadi, vicdanimizi biraz daha gelistirir.

Vicdan kendisine karsi dürüst olan insanin tek efendisidir.

Elbette vicdan ve bilinci uyandirmak öyle kolay bir sey degildir. Bu savasta gün gelecek herkes cehennemi yasayacaktir. Ama bu savas bilinçli bir biçimde devam ettirilebilirse o kapkara cehennemin, pespembe bir cennete çabucak dönüstügünü görebiliriz.

Insanin vicdan ve bilincinin, bilgisizlik ve sevgisizlik karsisinda gösterecegi dikkat, uyaniklik ve duyarlilik kendi içindeki kimligini bulmasina yardimci olacaktir.

Vicdan bilinç, hosgörü ve tüm sevgi duygularinin kaynagidir.

Kosullandirilmis düsünce ve bilinç, insanin gelismesini yavaslatir. Özgür düsünce, özgür bilinç, özgür vicdan ise, kisinin gelismesinde, iyiyi, dogruyu, güzeli, gerçegi bulmasinda öncülük yapar.

Insanoglu, vicdanin üstünlügünü, sefkatin vazgeçilmezligini, sevginin sonsuz gücünü ögrenmedikçe, dünya hep acilar ve düs kirikliklari dünyasi olarak sürecektir.

Kisinin yücelmesi anlayisa, vicdana ve bilgiye dayanir. Bunda en önemli eylem, kendimize egemen olmak, diger tanimiyla egomuzu denetim altina almasini bilmektir.

Insan bilinç ve vicdani ile bilimi birlestirmek durumundadir. Ayni zamanda; gelenekleri, dinsel görüsleri, teknolojinin gelismeleri ile bagdastirmak ve böylece yaratici düsünceyi madde ile baristirmak çabasina girmek zorundadir.

Insanca yasamak, vicdanimizin sesini bastirmadan akillica, sorumlulukla ve olumlulukla hareket etmekle baslar.

Içgüdüsel olarak, her olayda sorununuz ya da saskinliginiz ne olursa olsun vicdaniniz, sizin hakli olup olmadiginizi adeta bagirir. Tabii duymak isterseniz ya da sesini bogmaya kalkmazsaniz.

Vicdan rahatsizligi, suçun islendigi anda baslar ve devamli insani huzursuz eder.

Böyle bir durumda suçluluk duyan kisi; ne kendi yargiçligindan ne de kendine biçtigi hükümden kurtulamaz.

Her insan kendi vicdani içinde en büyük özgürlügünü yasar.

Vicdan insanin; içinde tatli tatli duyumsadigi bir ilahi fisildayistir.

Bir kisiyi suçlarken, bir kisiyi yargilarken, terazinin öteki kefesine de mutlaka vicdaninizi koyunuz. Göreceksiniz, varacaginiz sonuçlar çok daha adil olacaktir.

Hep kargasalardan, çikar çatismalarindan yana, ya yok etmek ya da yalnizca kazanmak için kosullandirilmis bir dünya...

Çogu zaman anlayisin, vicdanin, tertemiz duygularin, sezgilerin, sevginin, hosgörünün bir ütopya olarak benimsendigi bir dünya...

Yanlis, egri, kötü bir uygulamanin, bir sabit fikir pesinde gitmeyi, kör nefsine ve hatta zulme bayraktarlik etmeyi yasamin sanki bir geregi ve hatta gerçegi olarak görmeye basladigimiz bir dünya...

Dünyanin bu katilasmis ve kaliplasmis görünümünden siyrilin. Kendinizle, öz kimliginizle bulusun.

Asla unutmayin ki; her isimizde, her tavrimizda, her uygulamamizda içimizdeki; en güçlü tanik, vicdanimizdir.


Hanri Benazus